เมื่อวานวันอาทิตย์ แม่พาฉันกับน้องชายไปไถ่ชีวิตโคกระบือ เป็นครั้งแรกในชีวิตที่เข้าไปสัมพัสพวกเขาใกล้ๆ แค่ตอนไปยืนหน้าโรงฆ่าสัตว์ คนหลายๆคนก็ร้องยี้ .... ฉันว่า ใครก็คงรู้สึกได้ถึงกลิ่น กลิ่นสาบที่แรง  และความรู้สึก หดหู่  ความเป็นเด็กอยากรู้อยากเห็นของฉันทำให้ฉันขอเเม่ว่า "หนูจะเข้าไปถ่ายรูปนะค่ะ" แม่โอเคและนั่งอยุ่ข้างนอกกับน้อง ส่วนฉันเดินเข้าไปภายใน ข้างบนจั่วถูกตบเเต่งด้วย กระโหลกศีรษะโคกระบือ ๕ ศีรษะ  ฉันสะพรึงกลัว เมื่อได้มาสัมพัสกับที่ๆ เต็มไปด้วยกลิ่นไอของปาณาฯ ด้วยความรู้สึกที่เกิดเฉพาะหน้าตรงนั้นฉันไม่ทราบว่าจะทำอะไรได้ดีไปกว่า การแผ่เมตตา แผ่ส่วนบุญกุศล ปรารถนาให้พวกเขาได้รับสิ่งดีๆ อย่างน้อยก็กระแสความอบอุ่นความปรารถนาดีจากนามรูปนี้ เขายื่นศีรษะออกมา อยากดม อยากเลีย อยากเล่นกับฉัน ฉันจังเข้าไปใกล้ๆ ให้เขาดม ลูบเบาๆ เล่นกับเขา (ครั้งแรกในชีวิตที่สัมพัสสัตว์จำพวกโคกระบือใกล้ๆ คล้ายหมาจมูกแฉะๆ ตาซื่อ เป็นมิตร เพียงตัวใหญ่กว่า) พวกเขามีลักษณะที่คล้ายๆกัน ใบหน้าตาซื่อ ตาโศก ชวนให้ผู้คนที่พบเห็นเกิดความสงสาร ผู้หญิงที่อยู่ข้างๆ ฉัน เธอเอามือไปลูบศีรษะอย่างอ่อนโยน และปลอบน้อง(งัว)อย่างเสียงไพเราะว่า  ไม่ต้องร้องไห้ๆ ๆ มาช่วยแล้วนะ

เดินเข้าไปเห็นภาพโคกระบือหลายตัวที่อยู่ตรงหน้า  ฉันบอกกับตัวเองว่า "นี่แหละหนา อีกหนึ่งภพภูมิ" ภพภูมิเดรัจฉาน ถ้าใครไม่อยากมานอนอยู่ในนี้ คงต้องทำความมั่นใจให้กับตัวเองโดยการปฏิบัติจนได้คุณวิเศษขั้นพระโสดาขึ้นไป