" หลังเลิกงานไปวัดกัลไม๊ " เป็นคำพูดที่คนหลายคนจะได้ยินจากฉันในวันทำงาน
เพื่อนๆบางคนก้อเเซวฉันว่า " ไปที่ชอบที่ชอบอีกเเล้วนะ "  ใช่ เขาพูดถูก ไม่มีที่ไหนที่ฉันชอบไปมากกว่าไปวัด

หลังเลิกงานในแต่ละวันนั้น ฉันมักจะไปวัดปทุมวนาราม (ลงป้ายรถไฟลอยฟ้าสยาม) ไปสวดมนต์นั่งสมาธิเดินจงกรม วัดปทุมฯ จะเริ่มสวดมนต์ทำวัตรเย็นกัน๖.๓๐ จะมีฆราวาสที่ใช้เวลาหลังเลิกงานก่อนกลับบ้านไปปฺฏิบัติที่นี่เหมือนกับฉันหลายคน ที่นี่สวดมนต์แปล แต่สวดสั้นๆ ไม่ยาวนัก ต่อจากนั้นก็นั่งสมาธิ ฟังเทศน์ ส่วนทุกวันพุธเป็นวันที่ฉันและเพื่อนที่ทำงานนัดกันไปสวดมนต์ที่วัดสุทัศน์ (ใกล้เสาชิงช้า) ที่นี่จะมีฆราวาสหนาแน่นกว่าที่วัดปทุมฯมาก สวดมนต์ไม่แปล เเต่สวดค่อนข้างยาว สวดมนต์เสร็จ จะมีคนตีกลอง ให้สัญญาณ ต่อจากนั้นก็อาราธนาศีล  รับศีล และอาราธนาธรรม ฟังเทศน์เสร็จ ก็จะเป็นเวลาของการนั่งสมาธิ รวมเวลาทั้งหมดราวๆ ๒ชั่วโมง คือตั้งแต่ ๑๙-๒๑ นาฬิกา 

 

ฉันชอบไปวัดหลังเลิกงาน ฉันว่าวัดหลายๆวัดก็เอื้อต่อฆราวาสที่ทำงานประจำ (วัดราชบพิตร ก็มีสวดมนต์เย็น) ที่แม้ไม่มีเวลาบวชยาวๆ แต่ก็สามารถใช้เวลาตอนเย็นค่ำๆ ปฏิบัติธรรม พักผ่อนทั้งกายใจและจิตวิญญาณ แทนที่จะไปพักผ่อนแบบอื่นๆ เช่น เที่ยวตามห้างสรรพสินค้า [พักผ่อน จิงเป่าคุณก็รุ้นิ พอไปเดินไปดูอะไรกระทบเข้าตา เห็นว่าสวยๆ โดนกิเลสมันยั่ว ยิ่งยุ่งเหยิง กระตุ้นต่อมอยากได้อยากเอา (กามราคะ) ยิ่งเหนื่อยรึเปล่า๕๕๕] พอไปเที่ยว เสียเงินเสียทอง กินเหล้าเมายา(เสียสติ ผิดศีลข้อสุราเมรัย อีก) เสียค่าร้องคาราโอเกะ หรือไปเต้น เด้งดึ๋งกันตามผับตามบาร์ เหนื่อยทางกาย ทั้งทางจิตวิญญาณด้วย มาพักกันจริงๆ เถิด ถ้าไม่เชื่อก็ไม่เป็นไร มาพิสูจน์กัน  ๖.๓๐โมงเย็นวัดปทุมฯ  หรือ หนึ่งทุ่มที่วัดสุทัศน์ แล้วเจอกัลค่ะ

ฉันยังคงเป็นปุถุชนธรรมดา ที่หลังจากเข้าวัดกับเพื่อนๆ ก้อไปต่อกันที่ร้านนม ร้านข้าว เดินเล่น ที่ข้าวสารบ้าง  Siam Center Pointบ้าง   อย่างว่าอ่ะนะค่ะ เป็นคนมีศีล(ศีล แปลว่า ความเป็นปรกติ) ฉันยังเป็นเพื่อนที่เฮฮากับเพื่อนๆ ได้   ฉันว่านะถึงภายนอกเราจะธรรมดา แต่ภายในใจแน่นปั๋ง มั่นคงในพระรัตนตรัย และไม่ลืมว่าเป้าหมายในชีวิตคือปฏิบัติทำให้ถึงที่สุดแห่งทุกข์เท่านี้แค่นี้ก้อโอ