มีหลายๆๆเรื่องที่แทบจะลำดับก่อนหลังไม่ได้ สำหรับความรู้สึกต่างๆๆ ที่ได้เกิดจากการวาดสายตา ความคิด และจิตวิญาณความเพียรชอบของเรา ซึ่งมันได้มาจากเพื่อนคนนี้เป็นผู้เรียกมันขึ้นมา
ข้อความข้างบนนี้ได้ช่วยให้สติเรากลับมาอีกครั้ง เพื่อนคนนี้ที่เราขอเรียกว่าเป็นกัลยามิตรได้ช่วยเราไว้จากความหวงทุกข์อีกครั้ง
วันนี้เราได้รับข่าวหนึ่งอย่างที่ทำให้เรารู้สึกทุกข์ หมดกำลังใจ ผิดหวัง และล้าเหลือเกินที่จะสร้างความสุข ที่เราคิดมาตลอดว่า ความสุขที่ยิ่งใหญ่ของเราคือ การได้ทำอะไรประสบความสำเร็จ แต่ความสำเร็จนั้นดูจะห่างไกลเหลือเกิน แล้วก็ดูลิบหลี่อย่างยิ่งที่สุดวันนี้ เราคงทำไม่สำเร็จตลอดชีวิตกระมัง คิดอย่างนั้นจิตก็เริ่มตก เหมือนม้ากินหญ้าเมาวิ่งอย่างไร้สติไปในยังป่าลึก
ใช่ เราเริ่มขาดสติเสียแล้ว ต้องดึงมันกลับมาด้วยสติ
ข้อความข้างบนของเพื่อน ได้ เรียกสติเราคืนมา
ความสุขที่แท้จริง ที่เราได้สัมผ้ส ในระยะหลังนั้นคือ ความสุขที่เกินบรรยาย หาได้จากเราเอง นั่นคือความสบ การคุมสติ ได้อย่างสงบ ไม่ฟุ้งซ่านหรือคิดติดไปก่ะสิ่งเร้า
เราระลึกได้ถึงเวลาที่เราได้เดินจงกรก็ดี นั่งวิปัสสานาก็ดี เมื่อญาณแห่งความสงบเริ่มมาเยือนอย่างมีสติ เรารู้สึกได้ถึงความสุข มุมปากยกสูงขึ้น รู้สึกได้ถึงความอ่มเอิบแห่งความสุข ปิติ
เราก็เป็นคนธรรมดาคนนึง ยอมรับว่ายังไม่สามารถตัดอะไรได้หลายๆๆอย่าง แต่เราก็ยังรู้สึกโชคดี ที่เราได้เรียนรู้อีกหนึ่งวิธี ที่จะทำให้เราอาจหาที่สุดแห่งทุกข์ได้ เราเริ่มพอจะเข้าใจที่เพื่อนเคยอ้างถึงคำสอนของท่านพุทธทาสที่ว่า คนเราเกิดมาเพื่อไม่ทุกข์
เราคงต้องเพ่งมอง น้อมจิตไปในสิ่งตรงหน้า หน้าที่ปัจจุบันแล้วทำให้มันดีที่สุด ด้วยสติ
ขอบคุณมากๆๆ ที่เป็นเพื่อนกัน และนำสิ่งที่ดีมาสู่ชีวิตเรามากมาย
ทุกวันนี้ไม่น่าเชื่อเราอยากไปวันทำวิปัสนามากกว่าไปเที่ยวปล่อยความเครียดแบบเดิมๆๆซะอีก ถึงแม้เราจะยังไม่ชอบการสวดมนต์ก็เถอะ 555